MEDITATIE en MYSTIEK

Text

The Unfolding Now
Realizing Your True Nature
through the Practice of Presence

A. H. Almaas

Excerpt from Chapter 2: Learning to Be Real

Learning to be real is a full-time job. It doesn’t work to just practice it at certain times. But to make that kind of commitment, you have to love and appreciate reality. You have to want to be real at any cost. You have to love being real—even if you don’t like what you’re feeling or who you think you are in any particular moment. That kind of love is the most powerful motive—the real inspiration—for our inner work. If your longing for reality is lukewarm or if it comes and goes, where will the passion and inner support come from to sustain yourself as you learn to be real? The more you are in touch with your love of being real, the more you will be inspired . . . and the more you will be fired up to do the work. But what does it mean to be real?

Being Yourself You can’t be real if you are not yourself. You cannot be something other than what you are and be real. Observe and you will discover that most of the time, you are not real because you are not yourself. So what are you then? Who are you being? What are you doing? Most of us are being and acting out an image of ourselves—an idea, a picture, a concept. If, in this moment, you are an image of who you truly are, you can only be distant from yourself.

And most of us are even further away from our real self than that, because we are an image of something other than what we are—for example, an image of our body or an image of how we were as a child. And the unrealness becomes greater still when we are being an image or picture of someone else altogether, such as of one of our parents.

So what is the practice of being real? It is the same as the practice of being oneself. To be real means, “I am not an idea of myself. I am not pretending to be myself. I am not being in reaction to something or someone or their image of me. I am being what I actually am.” But it is not as though one can just stop being unreal and start being oneself. After all, who knows what that actually means? How are you going to try to be yourself? It is not as though you have many selves on a shelf, and you can take the real one down and put it on. Read more

Boekentip

Zegezangen van Hermes' Gnosis

George R.S. Mead

In 'Zegezangen van Hermes’ Gnosis' publiceert de Rozekruis Pers het eerste deel van de serie Echo’s uit de Gnosis. Voor het eerst sinds 100 jaar verschijnt hiermee in het Nederlandse taalgebied het geïnspireerde werk van G.R.S. Mead, de persoonlijk secretaris van H.P. Blavatsky. Op lichte en toegankelijke wijze, maar niet minder diepgaand, introduceerde Mead enkele geschriften uit de gnostieke literatuur van het begin van onze jaartelling. George Mead was niet alleen in oosterse filosofie geïnteresseerd. Van meet af aan verdiepte hij zich in de authentieke esoterische bronnen uit het Westen. Tussen 1906 en 1908 gaf hij elf deeltjes uit in een serie, die hij Echo’s uit de Gnosis noemde. Hij wilde "een wereld van heel verheven gedachten en zuiverheid van gevoel, ontstaan uit de toewijding en het denken van één van de vele theosofische broederschappen uit de oude wereld" weer toegankelijk maken voor hen, die geen directe toegang hadden tot deze bronnen. Deze boekjes dienden derhalve als inleiding tot het bestuderen van verdere literatuur over dit onderwerp – maar het zijn in feite standaardwerken geworden. Tijdens het Renova-symposion ‘Stemmen van de Stilte’ op 28 november 2009 presenteert de Rozekruis Pers het eerste deel in deze serie, waarin G.R.S. Mead de oorspronkelijke teksten vertaalt, becommentarieert en toelicht. Eraan toegevoegd vind de lezer een levensbeschrijving van de schrijver en enkele bijlagen gewijd aan zijn werk.
Zie Uitgeverij Rozekruis Pers

MEDITATIE DAGBOEK / Deel 5

© Kees Voorhoeve

In gebed zeg ik zachtjes de volgende woorden: Liefdevol OerWezen antwoord mij. Verlos mij van mijn niet goed gericht zijn. Ik raak steeds uit balans. Vergeef mij dat ik steeds verblind raak en dat ik steeds vergeet. Steeds maar weer afgeleid. Vergeef mij dat ik meegezogen word in de zuigkracht van de aarde en de hel. Laat los, laat gaan. Ontferm U over mij en geef mij de Kracht om Uw Weg te gaan. Ik offer al mijn ellende in Uw Heilige Vuur. Niet mijn wil maar Uw Wil geschiede. Mogen door de kracht en de waarheid van deze beoefening, alle levende wezens geluk ervaren en de oorsprong van geluk. Mogen alle levende wezens bevrijd worden uit de gehechtheid en mogen hun lijden worden verzacht. Mogen alle levende wezens door Liefde en Wijsheid aangeraakt worden in hun mystieke hart en mogen het Heldere Licht ons leven blijvend inspireren.

De strijd brandt los. Er wordt flink in mij werkt. Zoveel wordt zichtbaar. Het zuiveringsproces wordt iedere keer verder ingang gezet. In de afstemming op de Heilige, op Boeddha-Christus, plaatst de Heilige mij in de donkere nacht om bevrijd te worden van veel lastige begeertes, duisternissen en conflicten. In deze stormachtige nacht, kan ik niets meer doen dan Ruimte-zijn zonder meegesleurd te worden, op mijn plaats blijven, die ene zitplaats, vol verlangen, in vurig gebed. Iedere keer vraag ik vol overgave om hulp aan de Heilige om deze nacht te doorstaan en dan: loslaten, ontledigen, omkeren. Dit gebeurt aan mij in stilte. Het blijft op sommige momenten ontzettend moeilijk in te zien dat die inkomende ikken niet van mij zijn, ze komen in mij en ik identificeer mij er mee. Het is een overnameproces, een bezitdrang. Ik word in beslag genomen. Ik kan geen 'ik' meer vertrouwen. Zo subtiel werkt het. Zoveel ikken in de kelder die zichzelf willen bevestigen. Zoveel ikken die onwaar zijn. Waarom laat ik mij zo meesleuren?

Ik begrijp er niks meer van. De inspiratie is weg. Ik krijg een sombere stemming. Ik ga T.V. kijken, de hele avond, zappend kijkend naar stomme programma's. De volgende dag wordt het nog erger. Mijn hele lichaam reageert. Ik voel mij slap en zwaar. Opeens overal pijn. 's Nachts ging het ook al niet lekker. Steeds wakker. Allerlei nare dromen. Zwetend lig ik in bed. Wakker worden gaat moeizaam. Ik heb overal pijn. Ik loop krom en heb last van mijn rug. Het valt allemaal niet mee om dit lijden te ondergaan. Ik raak verwonderd vanwege de enorme extreme wisselwerking. Het ene moment is er diepte. Echt een gevoel van overgave, echt aanwezig gesteld. Er is grote intensiteit en overweldigende inspiratie. En het andere moment ben ik helemaal afgekeerd. Zoveel ikken die van mij bezit nemen. Ik walg ervan, maar ik kan niets doen. De zuigkrachten zijn te sterk. Ik val toch weer in het diepe gat van de gehechtheid. Ik voel me helemaal uitgeput. Zo heen en weer geslingerd. Het zuiveringsproces staat op scherp. Steeds berouw en dan toch weer verleiding. Vooral het principe van loslaten maakt het heftig. Ikken willen niet loslaten. Laat het ! Laat de wonderbaarlijke kracht van Liefde en Wijsheid in mij werkzaam zijn. Gewoon toelaten zonder mij te veel met de inhoud van de strijd te bemoeien. Ik dien alleen maar volledig op 'mijn' plaats te zijn. Doe dat ! Lees verder

Tekst

Wachten in het labyrint van samsara

André van der Braak

Op het zenkussen kunnen we soms geweldige momenten van stilte ervaren. De eindeloze stroom van gedachten en gevoelens houdt even stil, een open plek licht op in ons bewustzijn, en er is vrede. En rust. Plotseling komen we oog in oog met wat je kan noemen ‘de werkelijkheid-zoals-ze-is’, of ‘zoheid’, of ‘datheid’, of zelfs (wat maakt mij het uit) ‘het ware zelf’.

Sommige zenscholen streven ernaar om zo snel mogelijk het alledaagse getetter van je geest te overstijgen, naar de top van de berg te klimmen, en zo’n piek-ervaring te krijgen. ‘Go for kensho’, noem ik het altijd maar. Ik heb er ook tijdenlang net zo hard aan meegedaan. Maar nu denk ik dat zen zich niet afspeelt richting de top van die berg, maar juist in de vallei, in de schaduw van de bergen. Op het kussen bevinden we ons op die laagvlakte.

De vallei is waar ons zogenaamde alledaagse, profane leven zich afspeelt. Alles wat van de bergtoppen wordt weggespoeld komt daar terecht, alle afval en rommel. Van de top uit gezien is het allemaal nutteloos. Op het kussen dalen we steeds weer af naar die vallei, naar het moeras, naar de waardeloze rotzooi.

Ik heb veel boeddhistische topsporters en krachtpatsers meegemaakt, maar mijn zenpraktijk speelt zich af in de vallei en in de schaduw. In de afgrond van de duisternis van niet-weten. In het wachten op het doorbreken van het licht, soms zelfs zonder nog te weten waarom. Mijn kussen daagt me uit om steeds dieper te durven afdalen in het labyrint van samsara, en te durven verdwalen. Lees verder

Mystieke Overpeinzingen

© Kees Voorhoeve

Zo weinig mensen …..

Zo weinig mensen zijn als een 'kind' volwassen, niet in correspondentie met de levensboom. Het hart is geopend naar het onware, lelijke en kwade. Het conventionele ego is gevangen in zichzelf, zelfgenoegzaam, niet instaat een ander te ontmoeten. Kan je echt iemand aankijken in de ogen van de ziel? Voel je de hand van de ander, warm en zacht of slap en vochtig? Hoe voelt de aanraking met de huid? Zelfgenoegzaam is vervreemding, een groot gemis aan verwondering. Kijk nog een keer, neem de tijd. Diep in de ogen, zie je de weg, de waarheid en het leven? Pak die ene unieke hand, verbonden met tien vingers. Waar begint mijn hand en die van de ander? Waar is binnen en waar is buiten?

Zo weinig mensen zijn bewust in contact met de levende bron. We willen alles hebben, verkrijgen en toe-eigenen. De zuigkracht van spirituele bezitsdrang. Nergens een spoor van authenticiteit. Kan je het nog herinneren hoe het was om authentiek te zijn? Als een kind zonder masker, zonder oordeel, maar eerlijk en spontaan rennend door de poort van de ziel, zonder verwachting zoals het is?

Als we de reis gaan aanvangen naar de innerlijke Hemel van Evenwicht en Heelheid, kunnen alleen kinderen mee. Volwassen krijgen geen toegangsbewijs. Sowieso om het paradijs te beschermen tegen de vervuiling van ego-identificatie, maar ook vanwege het feit dat volwassenen meestal niet instaat zijn hun maskers af te leggen. De lijm van de zuigkracht heeft de onware persoonlijkheid vastgeplakt. De innerlijke zon is verduisterd. De zielekracht is ondergesneeuwd geraakt.

De toetser staat op zijn post. Alleen kinderen kunnen door de poort. Bewust kind zijn. Een dimensiesprong. Door de rode zee gaan van hebben naar zijn, van bezitsdrang naar overgave. Weg van de zuigkracht, midden in het gouden licht aanwezig zijn. Kind van de Allerhoogste, laat los en kom thuis op de plaats waar je heel bent. Lees meer

Video

LUX / Religie en Cultuur

IKON

Aflevering 1:
Mondialisering - van onderbuikgevoel naar goed leiderschap

Is er een weg uit de angst en onzekerheid die globalisering oproept? Alleen een land dat zelfvertrouwen mist, voelt de behoefte zich af te schermen van buitenlandse invloeden. Vertrouwen en culturele openheid gaan samen. Een etiquette over hoe om te gaan met de emoties van onszelf en anderen.

Met: Dominique Moïsi, Antjie Krog, Charles Taylor, Ian Buruma
en Jonathan Sacks. Klik hier

Boekentip

Over vergeving en verzoening

Benoît Standaert

Monnik Benoît Standaert geeft een antwoord op fundamentele vragen. Benoît Standaert gaat in dit boek op zoek naar een antwoord op vragen zoals 'Hoe vergeven?', 'Hoe komen tot verzoening?' 'Hoe elkaar weer eerlijk en open in het gelaat zien?'. Benoît Standaert schreef ook dit nieuwe boek in de oudste tradities van wijsheid, verzameld bij de grote monastieke auteurs, bij joden en christenen, moslims en boeddhisten. Het resultaat is een boek vol kennis, ervaring en fijne humor. Naar aanleiding van de nominatie van Spiritualiteit als levenskunst schreef de jury van de Tweejaarlijkse Prijs van het Religieuze Boek: 'Een schat aan eruditie die de lezer blijvend inspireert of minstens overtuigt van het bestaan van een allesbehalve doodse of gesloten rooms-katholieke geloofstraditie.' Zie Terra Lannoo

Tekst

De innerlijke eenheid der religies van Frithjof Schuon

Paul Boersma

Eenheid der religies
Het thema van de eenheid van de religies deed zich als vanzelf aan mij voor, toen ik me verdiept had in de Vipassana meditatie en vanaf dat moment bemerkte dat de betekenis van allerlei uitingen van het Christendom naar me toekwamen, die me tevoren ontoegankelijk waren. Dat was voor mij een duidelijke aanwijzing voor de samenhang van de religies: Pas toen ik me had verdiept in het klassieke Boeddhisme, leerde ik de waarde van het Christendom kennen. Ik heb ontdekt dat velen een soortgelijke ervaring hebben meegemaakt.

Schuons visie:
De eenheid van de godsdiensten kan niet op het vlak van de vormen, d.w.z. van de riten, beelden, dogma’s en methodes verwezenlijkt worden, maar uitsluitend op het innerlijke vlak. Dat is de boodschap van Frithjof Schuon. Wil ik dus een islamiet beter begrijpen, dan moet ik dieper in mijn eigen religie doordringen, en is het van weinig nut na te gaan of er misschien enkele gebruiken zijn, die we gemeen hebben. Van wezenlijk belang is het onderscheid tussen exoterische en esoterische religie, dat in elke traditie gevonden wordt. Lees verder

Tekst

De kern van vergeving
Een onontkoombare zekerheid

Ton Lathouwers

In een bijdrage aan het vorige nummer, die als titel een uitspraak van Hisamatsu meekreeg: “De last van alle zonden rust op God”, heb ik geprobeerd, iets te zeggen over vergeving. In de hier volgende bijdrage zou ik daar verder op in willen gaan. Terwijl in het eerdere nummer vooral getuigenissen over vergeving uit de westerse religieuze literatuur aan bod kwamen, zou ik nu het accent meer willen leggen op teksten uit het boeddhisme. Omdat echter het begrip ‘vergeving’ in het boeddhisme veel minder frequent voorkomt dat in het christendom, zal het vooral de context zijn die duidelijk moet maken, dat vergeving ook in het boeddhisme een levende realiteit is. Die context kan summier als volgt worden samengevat: niet de werkelijkheid met haar vaste wetmatigheden, niet een onveranderlijk uitgetekend harteloos karma dat begrepen wordt als ijzeren wetmatigheid van daden en hun gevolgen bepalen ons bestaan, maar het onbegrensde leven zelf met haar ‘scheppen uit het niets’ – deze uitdrukking is van Hisamatsu – , met grenzeloos mededogen en grenzeloos aanvaarden als diepste uiting. Vergeven is een van de wonderlijke expressies daarvan. Lees verder

Boekentip

Het christendom
Wezen, geschiedenis en toekomst

Hans Küng

Dit is geen objectieve geschiedschrijving, noch een theologische verhandeling over de christelijke leer. De theoloog Hans Küng schreef dit boek om te begrijpen hoe en waarom het christendom geworden is wat het vandaag de dag is. Dit met het oog op de vraag, hoe deze religie eruit zou moeten zien. Want van één ding is Küng overtuigd: om te overleven moet de christenheid christelijker worden. In de balans die hij opmaakt, beschouwt hij deze wereldreligie in al haar varianten: oosterse orthodoxie, rooms-katholicisme, anglicanisme en protestantisme. Hans Küng schreef speciaal voor deze Nederlandse editie een voorwoord. Uitgeverij Ten Have